บทที่ 81 บทที่ 15 ความหลง

บทที่ 15 ความหลง

“รอง...”

“รอง...”

“เจ้ารอง!”

“ครับคุณแม่”

ฝ่ามือเหี่ยวย่นยกขึ้นมาตีหลังมือลูกชายเสียงดังเพี๊ยะ ดวงตาของคนเป็นมารดามองลูกชายด้วยความตำหนิแบบไม่จริงจังนัก

“น้องทานข้าวไม่ลงแล้วจะมองอะไรนักหนา” ชนกยกยิ้มก่อนจะหัวเราะในลำคอมองแม่ของลูกก้มหน้าก้มตาทานอาหารในจานของตัวเอง

“อร่อยไหมครับลูก”...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ